متن و ترجمه سوره الصافات | سوره ۳۷ | تعداد آیه : ۱۸۲

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند رحمتگر مهربان

وَالصَّافَّاتِ صَفًّا﴿1﴾
سوگند به (فرشتگان) صف‏کشيده (و منظّم)﴿1﴾

فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا﴿2﴾
و به نهى‏کنندگان و (بازدارندگان)﴿2﴾

فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا﴿3﴾
و تلاوت‏کنندگان پياپى آيات الهى…﴿3﴾

إِنَّ إِلَهَكُمْ لَوَاحِدٌ﴿4﴾
که معبود شما يگانه است؛﴿4﴾

رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ﴿5﴾
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست، و پروردگار مشرقها!﴿5﴾

إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ﴿6﴾
ما آسمان نزديک [= پايين‏] را با ستارگان آراستيم،﴿6﴾

وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ﴿7﴾
تا آن را از هر شيطان خبيثى حفظ کنيم!﴿7﴾

لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ﴿8﴾
آنها نمى‏توانند به (سخنان) فرشتگان عالم بالا گوش فرادهند، (و هرگاه چنين کنند) از هر سو هدف قرارمى‏گيرند!﴿8﴾

دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ﴿9﴾
آنها به شدّت به عقب رانده مى‏شوند؛ و براى آنان مجازاتى دائم است!﴿9﴾

إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ﴿10﴾
مگر آنها که در لحظه‏اى کوتاه براى استراق سمع به آسمان نزديک شوند، که «شهاب ثاقب» آنها را تعقيب مى‏کند!﴿10﴾

فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍ﴿11﴾
از آنان بپرس: «آيا آفرينش (و معاد) آنان سخت‏تر است يا آفرينش فرشتگان (و آسمانها و زمين)؟! ما آنان را از گل چسبنده‏اى آفريديم!﴿11﴾

بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ﴿12﴾
تو از انکارشان تعجّب مى‏کنى، ولى آنها مسخره مى‏کنند!﴿12﴾

وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ﴿13﴾
و هنگامى که به آنان تذکّر داده شود، هرگز متذکّر نمى‏شوند!﴿13﴾

وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ﴿14﴾
و هنگامى که معجزه‏اى را ببينند، ديگران را نيز به استهزا دعوت مى‏کنند!﴿14﴾

وَقَالُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ﴿15﴾
و مى‏گويند: «اين فقط سحرى آشکار است!﴿15﴾

أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ﴿16﴾
آيا هنگامى که ما مُرديم و به خاک و استخوان مبدّل شديم، بار ديگر برانگيخته خواهيم شد؟!﴿16﴾

أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ﴿17﴾
يا پدران نخستين ما (بازمى‏گردند)؟!»﴿17﴾

قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَاخِرُونَ﴿18﴾
بگو: «آرى، همه شما زنده مى‏شويد در حالى که خوار و کوچک خواهيد بود!﴿18﴾

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ﴿19﴾
تنها يک صيحه عظيم واقع مى‏شود، ناگهان همه (از قبرها برمى‏خيزند و) نگاه مى‏کنند!﴿19﴾

وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَذَا يَوْمُ الدِّينِ﴿20﴾
و مى‏گويند: «اى واى بر ما، اين روز جزاست!»﴿20﴾

هَذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ﴿21﴾
(آرى) اين همان روز جدايى (حقّ از باطل) است که شما آن را تکذيب مى‏کرديد!﴿21﴾

احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ﴿22﴾
(در اين هنگام به فرشتگان دستور داده مى‏شود:) ظالمان و همرديفانشان و آنچه را مى‏پرستيدند…﴿22﴾

مِن دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَى صِرَاطِ الْجَحِيمِ﴿23﴾
(آرى آنچه را) جز خدا مى‏پرستيدند جمع کنيد و بسوى راه دوزخ هدايتشان کنيد!﴿23﴾

وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ﴿24﴾
آنها را نگهداريد که بايد بازپرسى شوند!﴿24﴾

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ﴿25﴾
شما را چه شده که از هم يارى نمى‏طلبيد؟!﴿25﴾

بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ﴿26﴾
ولى آنان در آن روز تسليم قدرت خداوندند!﴿26﴾

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ﴿27﴾
(و در اين حال) رو به يکديگر کرده و از هم مى‏پرسند…﴿27﴾

قَالُوا إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ﴿28﴾
گروهى (مى‏گويند: «شما رهبران گمراهى بوديد که به ظاهر) از طريق خيرخواهى و نيکى وارد شديد امّا جز فريب چيزى در کارتان نبود)!»﴿28﴾

قَالُوا بَل لَّمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ﴿29﴾
(آنها در جواب) مى‏گويند: «شما خودتان اهل ايمان نبوديد (تقصير ما چيست)؟!﴿29﴾

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ﴿30﴾
ما هيچ گونه سلطه‏اى بر شما نداشتيم، بلکه شما خود قومى طغيانگر بوديد!﴿30﴾

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا إِنَّا لَذَائِقُونَ﴿31﴾
اکنون فرمان پروردگارمان بر همه ما مسلّم شده، و همگى از عذاب او مى‏چشيم!﴿31﴾

فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ﴿32﴾
ما شما را گمراه کرديم، همان گونه که خود گمراه بوديم!﴿32﴾

فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ﴿33﴾
(آرى) همه آنها [= پيشوايان و پيروان گمراه‏] در آن روز در عذاب الهى مشترکند!﴿33﴾

إِنَّا كَذَلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ﴿34﴾
ما اين گونه با مجرمان رفتار مى‏کنيم!﴿34﴾

إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ﴿35﴾
چرا که وقتى به آنها گفته مى‏شد: «معبودى جز خدا وجود ندارد»، تکبّر و سرکشى مى‏کردند…﴿35﴾

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍ﴿36﴾
و پيوسته مى‏گفتند: «آيا ما معبودان خود را بخاطر شاعرى ديوانه رها کنيم؟!»﴿36﴾

بَلْ جَاء بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ﴿37﴾
چنين نيست، او حقّ را آورده و پيامبران پيشين را تصديق کرده است!﴿37﴾

إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ﴿38﴾
اما شما (مستکبران کوردل) بطور مسلّم عذاب دردناک (الهى) را خواهيد چشيد!﴿38﴾

وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿39﴾
و جز به آنچه انجام مى‏داديد کيفر داده نمى‏شويد،﴿39﴾

إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ﴿40﴾
جز بندگان مخلص خدا (که از اين کيفرها برکنارند)!﴿40﴾

أُوْلَئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ﴿41﴾
براى آنان [= بندگان مخلص‏] روزى معيّن و ويژه‏اى است،﴿41﴾

فَوَاكِهُ وَهُم مُّكْرَمُونَ﴿42﴾
ميوه‏ها(ى گوناگون پر ارزش)، و آنها گرامى داشته مى‏شوند…﴿42﴾

فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ﴿43﴾
در باغهاى پر نعمت بهشت؛﴿43﴾

عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِينَ﴿44﴾
در حالى که بر تختها رو به روى يکديگر تکيه زده‏اند،﴿44﴾

يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِن مَّعِينٍ﴿45﴾
و گرداگردشان قدحهاى لبريز از شراب طهور را مى‏گردانند؛﴿45﴾

بَيْضَاء لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ﴿46﴾
شرابى سفيد و درخشنده، و لذّتبخش براى نوشندگان؛﴿46﴾

لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ﴿47﴾
شرابى که نه در آن مايه تباهى عقل است و نه از آن مست مى‏شوند!﴿47﴾

وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ﴿48﴾
و نزد آنها همسرانى زيبا چشم است که جز به شوهران خود عشق نمى‏ورزند.﴿48﴾

كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ﴿49﴾
گويى از (لطافت و سفيدى) همچون تخم‏مرغهايى هستند که (در زير بال و پر مرغ) پنهان مانده (و دست انسانى هرگز آن را لمس نکرده است)!﴿49﴾

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ﴿50﴾
(در حالى که آنها غرق گفتگو هستند) بعضى رو به بعضى ديگر کرده مى‏پرسند…﴿50﴾

قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ﴿51﴾
کسى از آنها مى‏گويد: «من همنشينى داشتم…﴿51﴾

يَقُولُ أَئِنَّكَ لَمِنْ الْمُصَدِّقِينَ﴿52﴾
که پيوسته مى‏گفت: آيا (به راستى) تو اين سخن را باور کرده‏اى…﴿52﴾

أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَدِينُونَ﴿53﴾
که وقتى ما مُرديم و به خاک و استخوان مبدّل شديم، (بار ديگر) زنده مى‏شويم و جزا داده خواهيم شد؟!»﴿53﴾

قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ﴿54﴾
(سپس) مى‏گويد: «آيا شما مى‏توانيد از او خبرى بگيريد؟»﴿54﴾

فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِي سَوَاء الْجَحِيمِ﴿55﴾
اينجاست که نگاهى مى‏کند، ناگهان او را در ميان دوزخ مى‏بيند.﴿55﴾

قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدتَّ لَتُرْدِينِ﴿56﴾
مى‏گويد: «به خدا سوگند نزديک بود مرا (نيز) به هلاکت بکشانى!﴿56﴾

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ﴿57﴾
و اگر نعمت پروردگارم نبود، من نيز از احضارشدگان (در دوزخ) بودم!﴿57﴾

أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ﴿58﴾
(سپس به ياران خود مى‏گويد: اى دوستان!) آيا ما هرگز نمى‏ميريم (و در بهشت جاودانه خواهيم بود)،﴿58﴾

إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَى وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ﴿59﴾
و جز همان مرگ اول، مرگى به سراغ ما نخواهد آمد، و ما هرگز عذاب نخواهيم شد.﴿59﴾

إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ﴿60﴾
راستى اين همان پيروزى بزرگ است!﴿60﴾

لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلْ الْعَامِلُونَ﴿61﴾
آرى، براى مثل اين، بايد عمل‏کنندگان عمل کنند!﴿61﴾

أَذَلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ﴿62﴾
آيا اين (نعمتهاى جاويدان بهشتى) بهتر است يا درخت (نفرت‏انگيز) زقّوم؟!﴿62﴾

إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِّلظَّالِمِينَ﴿63﴾
ما آن را مايه درد و رنج ظالمان قرار داديم!﴿63﴾

إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ﴿64﴾
آن درختى است که از قعر جهنّم مى‏رويد!﴿64﴾

طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُؤُوسُ الشَّيَاطِينِ﴿65﴾
شکوفه آن مانند سرهاى شياطين است!﴿65﴾

فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِؤُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ﴿66﴾
آنها [= مجرمان‏] از آن مى‏خورند و شکمها را از آن پر مى‏کنند!﴿66﴾

ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيمٍ﴿67﴾
سپس روى آن آب داغ متعفّنى مى‏نوشند!﴿67﴾

ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ﴿68﴾
سپس بازگشت آنها به سوى جهنّم است!﴿68﴾

إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءهُمْ ضَالِّينَ﴿69﴾
چرا که آنها پدران خود را گمراه يافتند،﴿69﴾

فَهُمْ عَلَى آثَارِهِمْ يُهْرَعُونَ﴿70﴾
با اين حال به سرعت بدنبال آنان کشانده مى‏شوند!﴿70﴾

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ﴿71﴾
و قبل از آنها بيشتر پيشينيان (نيز) گمراه شدند!﴿71﴾

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ﴿72﴾
ما در ميان آنها انذارکنندگانى فرستاديم،﴿72﴾

فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنذَرِينَ﴿73﴾
ولى بنگر عاقبت انذارشوندگان چگونه بود!﴿73﴾

إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ﴿74﴾
مگر بندگان مخلص خدا!﴿74﴾

وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ﴿75﴾
و نوح، ما را خواند (و ما دعاى او را اجابت کرديم)؛ و چه خوب اجابت کننده‏اى هستيم!﴿75﴾

وَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ﴿76﴾
و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهايى بخشيديم،﴿76﴾

وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمْ الْبَاقِينَ﴿77﴾
و فرزندانش را همان بازماندگان (روى زمين) قرار داديم،﴿77﴾

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ﴿78﴾
و نام نيک او را در ميان امّتهاى بعد باقى نهاديم.﴿78﴾

سَلَامٌ عَلَى نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ﴿79﴾
سلام بر نوح در ميان جهانيان باد!﴿79﴾

إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ﴿80﴾
ما اين گونه نيکوکاران را پاداش مى‏دهيم!﴿80﴾

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ﴿81﴾
چرا که او از بندگان باايمان ما بود!﴿81﴾

ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ﴿82﴾
سپس ديگران [= دشمنان او] را غرق کرديم!﴿82﴾

وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ﴿83﴾
و از پيروان او ابراهيم بود؛﴿83﴾

إِذْ جَاء رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ﴿84﴾
(به خاطر بياور) هنگامى را که با قلب سليم به پيشگاه پروردگارش آمد؛﴿84﴾

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ﴿85﴾
هنگامى که به پدر و قومش گفت: «اينها چيست که مى‏پرستيد؟!﴿85﴾

أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ﴿86﴾
آيا غير از خدا به سراغ اين معبودان دروغين مى‏رويد؟!﴿86﴾

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ﴿87﴾
شما درباره پروردگار عالميان چه گمان مى‏بريد؟!﴿87﴾

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ﴿88﴾
(سپس) نگاهى به ستارگان افکند…﴿88﴾

فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ﴿89﴾
و گفت: «من بيمارم (و با شما به مراسم جشن نمى‏آيم)!»﴿89﴾

فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ﴿90﴾
آنها از او روى برتافته و به او پشت کردند (و بسرعت دور شدند.)﴿90﴾

فَرَاغَ إِلَى آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ﴿91﴾
(او وارد بتخانه شد) مخفيانه نگاهى به معبودانشان کرد و از روى تمسخر گفت: «چرا (از اين غذاها) نمى‏خوريد؟!﴿91﴾

مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ﴿92﴾
(اصلاً) چرا سخن نمى‏گوييد؟!»﴿92﴾

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ﴿93﴾
سپس بسوى آنها رفت و ضربه‏اى محکم با دست راست بر پيکر آنها فرود آورد (و جز بت بزرگ، همه را درهم شکست).﴿93﴾

فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ﴿94﴾
آنها با سرعت به او روى آوردند.﴿94﴾

قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ﴿95﴾
گفت: «آيا چيزى را مى‏پرستيد که با دست خود مى‏تراشيد؟!﴿95﴾

وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ﴿96﴾
با اينکه خداوند هم شما را آفريده و هم بتهايى که مى‏سازيد!»﴿96﴾

قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ﴿97﴾
(بت‏پرستان) گفتند: «بناى مرتفعى براى او بسازيد و او را در جهنّمى از آتش بيفکنيد!»﴿97﴾

فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ﴿98﴾
آنها طرحى براى نابودى ابراهيم ريخته بودند، ولى ما آنان را پست و مغلوب ساختيم!﴿98﴾

وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَى رَبِّي سَيَهْدِينِ﴿99﴾
(او از اين مهلکه بسلامت بيرون آمد) و گفت: «من به سوى پروردگارم مى‏روم، او مرا هدايت خواهد کرد!﴿99﴾

رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ﴿100﴾
پروردگارا! به من از صالحان [= فرزندان صالح‏] ببخش!»﴿100﴾

فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ﴿101﴾
ما او [= ابراهيم‏] را به نوجوانى بردبار و صبور بشارت داديم!﴿101﴾

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ﴿102﴾
هنگامى که با او به مقام سعى و کوشش رسيد، گفت: «پسرم! من در خواب ديدم که تو را ذبح مى‏کنم، نظر تو چيست؟» گفت «پدرم! هر چه دستور دارى اجرا کن، به خواست خدا مرا از صابران خواهى يافت!»﴿102﴾

فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ﴿103﴾
هنگامى که هر دو تسليم شدند و ابراهيم جبين او را بر خاک نهاد…﴿103﴾

وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ﴿104﴾
او را ندا داديم که: «اى ابراهيم!﴿104﴾

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ﴿105﴾
آن رؤيا را تحقق بخشيدى (و به مأموريت خود عمل کردى)!» ما اين گونه، نيکوکاران را جزا مى‏دهيم!﴿105﴾

إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِينُ﴿106﴾
اين مسلّماً همان امتحان آشکار است!﴿106﴾

وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ﴿107﴾
ما ذبح عظيمى را فداى او کرديم،﴿107﴾

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ﴿108﴾
و نام نيک او را در امّتهاى بعد باقى نهاديم!﴿108﴾

سَلَامٌ عَلَى إِبْرَاهِيمَ﴿109﴾
سلام بر ابراهيم!﴿109﴾

كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ﴿110﴾
اين گونه نيکوکاران را پاداش مى‏دهيم!﴿110﴾

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ﴿111﴾
او از بندگان باايمان ما است!﴿111﴾

وَبَشَّرْنَاهُ بِإِسْحَقَ نَبِيًّا مِّنَ الصَّالِحِينَ﴿112﴾
ما او را به اسحاق -پيامبرى از شايستگان- بشارت داديم!﴿112﴾

وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَى إِسْحَقَ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ مُبِينٌ﴿113﴾
ما به او و اسحاق برکت داديم؛ و از دودمان آن دو، افرادى بودند نيکوکار و افرادى آشکارا به خود ستم کردند!﴿113﴾

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ﴿114﴾
ما به موسى و هارون نعمت بخشيديم!﴿114﴾

وَنَجَّيْنَاهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ﴿115﴾
و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ نجات داديم!﴿115﴾

وَنَصَرْنَاهُمْ فَكَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ﴿116﴾
و آنها را يارى کرديم تا بر دشمنان خود پيروز شدند!﴿116﴾

وَآتَيْنَاهُمَا الْكِتَابَ الْمُسْتَبِينَ﴿117﴾
ما به آن دو، کتاب روشنگر داديم،﴿117﴾

وَهَدَيْنَاهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ﴿118﴾
و آن دو را به راه راست هدايت نموديم!﴿118﴾

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِي الْآخِرِينَ﴿119﴾
و نام نيکشان را در اقوام بعد باقى گذارديم!﴿119﴾

سَلَامٌ عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ﴿120﴾
سلام بر موسى و هارون!﴿120﴾

إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ﴿121﴾
ما اين گونه نيکوکاران را پاداش مى‏دهيم!﴿121﴾

إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ﴿122﴾
آن دو از بندگان مؤمن ما بودند!﴿122﴾

وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنْ الْمُرْسَلِينَ﴿123﴾
و الياس از رسولان (ما) بود!﴿123﴾

إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَلَا تَتَّقُونَ﴿124﴾
به خاطر بياور هنگامى را که به قومش گفت: «آيا تقوا پيشه نمى‏کنيد؟!﴿124﴾

أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ﴿125﴾
آيا بت «بعل» را مى‏خوانيد و بهترين آفريدگارها را رها مى‏سازيد؟!﴿125﴾

وَاللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ﴿126﴾
خدايى که پروردگار شما و پروردگار نياکان شماست!»﴿126﴾

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ﴿127﴾
امّا آنها او را تکذيب کردند؛ ولى به يقين همگى (در دادگاه عدل الهى) احضار مى‏شوند!﴿127﴾

إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ﴿128﴾
مگر بندگان مخلص خدا!﴿128﴾

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ﴿129﴾
ما نام نيک او را در ميان امّتهاى بعد باقى گذارديم!﴿129﴾

سَلَامٌ عَلَى إِلْ يَاسِينَ﴿130﴾
سلام بر الياسين!﴿130﴾

إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ﴿131﴾
ما اين گونه نيکوکاران را پاداش مى‏دهيم!﴿131﴾

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ﴿132﴾
او از بندگان مؤمن ما است!﴿132﴾

وَإِنَّ لُو