معنی آرام – فرهنگ معین و عمید

معنی آرام در فرهنگ عمید

۱. ساکت؛ خاموش.

۲. بی‌حرکت.

۳. [مجاز] امن.

۴. راحت: زندگی آرام.

۵. (اسم مصدر) آرامش؛ راحتی، چو دشمن به دشمن بُوَد مشتغل / تو با دوست بنشین به آرام دل (سعدی۱: ۷۷).

۶. (قید) آهسته.

۷. (بن مضارعِ آرامیدن و آرمیدن) = آرمیدن

۸. آرامش‌دهنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): دلارام.

۹. (اسم مصدر) [قدیمی] قرار؛ سکون: ز بس نالهٴ چنگ و نای و رباب / نبُد بر زمین جای آرام و خواب (فردوسی۷: ۲۷۴).

۱۰. (اسم) [قدیمی] استراحتگاه.

۱۱. [قدیمی] آرامش‌دهنده.

* آرام‌آرام: (قید) آهسته‌آهسته.

* آرام شدن: (مصدر لازم)

۱. آرام گرفتن.

۲. آرمیدن.

۳. فرونشستن خشم و اضطراب.

* آرام کردن: (مصدر متعدی) آرامش دادن؛ آسوده کردن؛ آرام ساختن.

* آرام گرفتن: (مصدر لازم) آرامش یافتن؛ آسودن؛ آرام شدن.

* آرام یافتن: (مصدر لازم)

۱. آرامش یافتن.

۲. آرام شدن.

۳. آرام گرفتن.

۴. برآسودن.

معنی آرام در فرهنگ معین

1 – ( اِ.) قرار، سکون . 2 – درنگ . 3 – آسایش ، راحتی . 4 – (ص .)ساکت ، خاموش . 5 – امن . 6 – (ق .) به آهستگی .